Rubief

Hoi

2010-05-11T00:42:00.000+02:00

Het is alweer kwart over twaalf en mensen klagen dat ik al zo lang geen blog heb gemaakt.. Dus wat ga ik doen? Is kijken wat voor woorden er uit komen als ik begin te tikken in me bewerk scherm.. Begint goed..!

Johnny Mayer wacht op de wereld die verandert, de Mic staat me aan te staren, omdat ik vandaag niet genoeg heb opgenomen, maar het was een kickass dag (No Nicholas Cage). Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heeft Robin vandaag de dag niet zo gek veel meer te doen. Alle tekenen leken te wijzen op een dagje uitslapen, maar het plan veranderde toen ik bedacht dat ik wel even ging socializen op school. Vroeg opstaan was drama, aangezien ik 't afgelopen weekend nogal weinig heb geslapen (Daarover later meer), maar goed, ik heb Tenshun eindelijk weer eens gesproken, en daarna ben ik lekker met háár gaan chillen, waarna ze uiteindelijk bleef eten. Ben in tijden niet zo gelukkig geweest.. Anyway, het is maandag avond dus @RoelandZonderTwitter kwam me 's avonds vergezellen om even lekker te rappen en m'n koekjes te nakkeren, de homo. (Nu heb ik achterlijk veel honger)

Ondertussen zijn we trouwens van John Mayer opgeschoven naar een hele dikke dubstep track van m'n #snicker @NoiseNL, volg hem.

Maar, wat ik wilde vertellen.. Ehm, ohja, weinig slapen in een weekend. Nu is dat niks nieuws, aangezien ik volgens mij een lichte vorm van Insomnia heb, maar ik had familie weekend, met de kant van mijn moeder. Met als gevolg dat om 2 uur de tap open ging, zelfs m'n neefjes het idee hadden dat ik wat veel bier dronk, en dat het dan opeens 04:00u was, en het besef kwam dat de volgende ochtend om negen uur het ontbijt alweer op tafel stond.. Nu ben ik ook wel weer zo mans om dan 's morgens gewoon op tijd m'n croissantje weg te werken, gezien het feit dat Melle die anders op eet..

Hartstikke leuk weekend gehad uiteindelijk, al heb ik een beetje spijt van het feit dat ik m'n Air's had aangetrokken bij het boeren golfen, wat resulteerde in twee zeiknatte patta's, die nu nogal krom in de gang staan. Maar goed, ik had met mezelf afgesproken dat 't m'n nieuwe aftrap stappers zouden worden, dus ik mag niet zeuren.

Ja, ik heb een systeem in m'n schoenen. Ik heb ongeveer elf paar ofzo, en heb onlangs Vans x Crooks & Castles - Fly'n Off The Wall's gekocht, bij m'n favoriete shop na de Free Record Shop, SolaFida. Dus, dan moest ik gaan bepalen welke schoenen mijn Jack & Jones zouden vervangen als schoenen die vies mogen worden. Aangezien ik die Air's nu ongeveer een jaar heb en ze nog altijd spierwit waren, twijfelde ik lang, maar de rest was nog witter of nog netter, of nieuwer, dus ik moest wel. (Zeker als je een blik werpt op die Jack & Jones.. #Notagoodlook..)

Ik begin me nu langzaam af te vragen waarom ik al anderhalve alinea bijna volledig aan schoenen heb gewijd, net als dat ik me afvraag waarom ik de rest heb verteld, maar ik ben in een behoorlijk vergevorderd stadium van verveling, dus je moet wat..

Ohja, nog iets leuks, Rubbu Bubba is een vinger kwijt. Ja echt. Lang verhaal met een hoog hek, een voetbal die daar over heen vloog, een ring en een ambulance.. Oh en hele gezellige verzorgers in het ziekenhuis van Alkmaar. En een vette bigup naar Roeland voor het bij elkaar rapen van de losse lichaamsdelen, Tenzin voor het niet flauwvallen, en Menno voor de snelle reactie op het bellen van de ambulance. Oh en ook een stapeltje liefdesbriefjes voor de mensen die aan me dachten, kaarten stuurden, snaai langs brachten, en mij verliefd maakten. Jullie zijn helden. Dankzij jullie heb ik het veel sneller kunnen verwerken dan ik dacht. Bedankt voor jullie grapjes, jullie medeleven, en vooral voor het luisteren. Ik besef maar eens temeer hoe blessed ik met jullie ben.

Denk dat ik er nu maar een einde aan ga breien. Want Joyce wil naar bed, en ik moet ook vroeg naar bed van haar.. Wedje leggen dat ik dan nog 2 uur een wedstrijdje plafond staren ga winnen?

Ik wilde nog iets zeggen.. Kut..

Random acts of fuckery

2010-04-24T02:10:00.000+02:00

Ik volg 2Dopeboyz graag, en ik wil graag een leuke feature van hun toevoegen aan mijn blog.. Van die achterlijke dingen die je vindt op internet.. Hoelang hou jij het vol met dit..?

DorrupsRapTV Deel 1!

2010-04-16T02:37:00.003+02:00

Fafi bitches?!

2010-04-16T01:35:00.001+02:00

Zo,

Het is 2010. Ik Tweet alsof mijn leven er vanaf hangt, heb Hyves, sinds gisteren FaceBook, heb een hele hippe SmartPhone, wáárom heb ik geen eigen blog, right? Ik zie je het je muddafukkin' denken.

Nou, bij deze dus, een eigen blog. Als je naar beneden scrollt vindt je een stapeltje van mijn recensies van het afgelopen jaar en nog een klein beetje het jaar daar voor. Als je naar boven scrollt (Oh shit, vooruitziende blik) ga je meer recensies vinden, oeverloze lulverhalen, updates met betrekking tot mijn rap-game, en meer van dat soort onnavolgbare, niet te verklaren, bovenmatige verhaaltjes, want je weet, tenslotte, zelf.

Het is allemaal liefde. En Paars (No SpaceKees)

Önder & FS Green - De Kassier

2010-04-16T01:32:00.001+02:00

Als ik een album aanzet, dan vind ik het fijn, als dat album een beetje mijn mood volgt. Zo zet ik graag Kohfie Konnect of Heltah Skeltah op als ik zin heb om de hele dag stoer te kijken en mezelf helemaal de shit te vinden. Maar soms wil ik gewoon dat de zon in me kop schijnt, ik nergens diep over na hoef te denken, en dat ik gewoon even kan dromen over monnie.

Hè, das fijn! De Kassier sluit daar precies op aan! ~~Turk (sorry)~~ Önder vindt zichzelf geweldig, en doet me denken aan The Game, aangezien hij ongeveer net zo vaak praat over z'n hoofdrol en Louis riem als de Westcoast rapper over Dre en Impala's. In principe is dit een logisch gevolg van het feit dat ~~Turk (sorry)~~ Önder geen geweldige rapper is. Zijn flow is onnavolgbaar, evenals zijn delivery en beat keuze. Maar kan je daarmee een album dragen?

Ik twijfel. Tracks als 'Ik Ken Hem', 'Volgens Mij', en 'Lekker Bezig' zijn zo verschrikkelijk hard, en de rest luistert minstens zo lekker weg. Maar op het moment dat Murda écht moet, en Jiggy en Winne, of Hef, SpaceKees of Feis op z'n track heeft, lijkt hij compleet in het niet te vallen. Nu zijn Jiggy Djè de labelbaas, Winne de Top3 MC, Kees de legende en Feis niet de minste, maar Önder valt gewoon weg tussen de verses.

Zo wordt hij ook compleet opgevreten door Dio en vooral Sef, die blijkbaar even een kans zagen om te schijnen op 'Monnie'. De meest memorabele lines van het album komen dan ook van de gasten af. Sef met "Ik stop de money in me portemonnee, en ik schilder met woorden noem de jongen monet" of Jiggy op Populair met "Rappers willen schoenen, Ik wil de wereld aan me voeten. En als ie vies wordt wil ik een nieuwe, Jiggens."

Maar ondanks dat, doet de Hoofdrol wel precies dat wat hij moet doen. En dat is achterlijk harde beats zoeken en daar een sfeer op neer te zetten zoals maar weinigen het echt kunnen. Nu had hij de eer om te werken met misschien wel Nederlands grootste producer. En niet voor 1 beat, nee, FS Green heeft het complete album geproduceerd. ~~Maar gezien het feit dat dit redelijk duidelijk staat aangegeven in de naam van dit topic, heb ik het idee dat jullie dat wel al door hebben..~~

Nu kennen we FS vooral van beats met een behoorlijke invloed vanuit Detroit, maar die lijkt hij volledig verloren op zijn eerste grote project. Hij is een compleet andere weg ingeslagen voor het album dat hij maakt met Önder, en is duidelijk niet vies van hele flinke, verschrikkelijk Amerikaanse bangers. En verdomd hij is er nog goed in ook. Mocht je Rick Ross ooit spreken, vertel hem even over de Patta medewerker. Een uitstekende keus van instrumenten, met een hele sterke dosis melodiën, maken samen 16 tracks die qua beat eigenlijk nergens de mist in gaan.

Dus, de beat keus (Terug op me bullshit! Oh hemeltje..), de flow, de delivery zijn onpoint, maar die teksten? Mwa. Zoals ik al zei, Turk is een prima rapper, maar niet eentje die heel veel onderwerpen aankaart. Eentje die duidelijk met een missie aan de slag ging voor dit album, namelijk zo veel mogelijk over geld praten. Daardoor is dit album er eentje die je niet elke dag aan kan zetten. Maar zet je neppe Louis Vuitton bril op, wacht op de zon, en stap in de cabrio van je moeder. Ram de Kassier door je speakers, en je hebt een hele leuke middag.

3.5/5 als je in de juiste stemming bent.

Ps. BELACHELIJK dat Doughboy er niet op staat.

Hef - Hefvermogen (2009)

2010-04-16T01:31:00.003+02:00

Volgens YouTube is Puur op 4 februari 2008 op internet verschenen. Deze is ondertussen bijna 600.000x bekeken. En als je een beetje door het lijstje scrollt wat hiernaast staat, ga je binnen no-time de 5 miljoen views over. Hef is op dit moment misschien wel de meest populaire rapper in de Nederlandse Hiphop. En doet dat zonder poespas maar gewoon met keiharde Hiphop van de straat. Begin dit jaar kwam de Boyz in de Hood mixtape uit met broers Adonis en Crooks, en daarnaast kwamen ook 2 mixtapes uit die in elkaar waren gezet door fans, onder de naam ‘Lek’ en ‘Lek 2.’ Nu is Hefvermogen te vinden waar je zoeken moet. Het pre-album voor Papierwerk, welke in 2010 uit moet komen. Na al die tracks van de afgelopen 2 jaar, is hij al klaar voor een officieel solo project?

Ik kan vrij snel antwoord geven op mijn vraag. Ja. Hef Bundy heeft niet bezuinigd op zijn beats, en dat is eigenlijk altijd de basis geweest van zijn tracks. Want we weten allemaal dat je niet voor de mooie, diepe nummers bij de rapper uit Hoogvliet moet zijn, en dat compenseert hij ruimschoots met misschien wel de beste beat keuze van Nederland. (Een titel die hij overigens deelt met zijn BangBro) Hef rapt vooral over wat hij doet, en dat is niet zo gek veel. In Hoogvliet en Ijburg zijn, in de huurbak zitten en vooral stoned zijn en vrouwen. Qua tekst is dit album op 2 tracks na, één grote herhaal oefening.

Dit is aan de ene kant jammer, maar als ik kijk naar de 2 andere nummers, vind ik het eigenlijk niet eens zo heel erg dat hij het veel over hetzelfde heeft. Op ‘Johnny’ heeft hij het over een man die dik in de problemen raakt, met een prachtig refrein van Jayh en een hele mooie beat van Silent-Man. Maar ondanks dat TMheF het eindelijk over iets heeft dat verder gaat dan zijn eigen hoekje, gaat het nergens echt heel ver. Al is het een sterke track, echt stevig staat deze niet tussen de andere tracks.

De tweede ‘andere’ track heet Gedroomd. Op een beat van Big2, rappen Dio, Hef en Big2 zelf over hoe ze dromen van seks met een bekende Nederlandse. Dope concept, door alle drie de heren sterk uitgewerkt, maar valt gruwelijk buiten de boot door de hitgevoeligheid van dit nummer ten overstaan van de rest. Dat dit de Hef van Papierwerk is doet mij vrezen, maar dat is een heel ander verhaal.

Beukplaat is ‘Uitpakken’ met Adonis. Op een kneiterharde beat van Reverse rappen de heren over de welbekende drugs, al doet vooral Adonis dit op een dope manier. Had om heel eerlijk te zijn, in het begin niet eens door dat hij het over drugs had, en dat hij compleet buiten het onderwerp viel, maar niks is minder waar. Dope!

Wat opvalt is dat vanaf Uitpakken het niveau constant hoog blijft in de resterende vier tracks. Waar de eerste 8 nummers enigszins wisselvallig zijn (Van ‘Op een missie’ naar ‘Johnny’ bijvoorbeeld) gaat het onderin het album van hét money-anthem van 2009 ‘Get Money’ naar ‘Voor een nigga’ en ‘Vies.’ Drie beats die idioot dik zijn, van respectievelijk SoundSeduction, Perry Mistique & ProTunez (Ryan Babel?) en Perry Mistique alleen.

Vooral de laatste, Vies, viel mij op. Waarschijnlijk heeft Perry goed geluisterd naar Slaughterhouse. Geen schande, want ik kan dat trompetje niet vaak genoeg horen, maar het komt voor mij (Ik let nooit zo op samples en dergelijke) niet zo vaak voor dat ik zo snel een gelijkend geluid hoor.

Eigenlijk gaat er dus heel weinig fout op dit album. Hef doet precies wat ik van hem verwacht qua tekst, catchy refreintjes, dope flow en weinig inhoud op hele dope beats. Het is dus ook geen hoogstaand album, maar wel een heerlijk stukje muziek om te luisteren wanneer je op donderdag avond naar de shop rijdt met de ramen omlaag en vooral heel stoer wilt lijken in papa’s auto.

3 en een half sterretje.

THC Recordz - Mixtape Vol. #02

2010-04-16T01:31:00.001+02:00

k trek de envelop open, zie bovenaan de hoes in stevige letters de tekst staan die me doet denken aan vroeger. De reden dat ik naar Nederhop ging luisteren is - vooral het laatste jaar – heel hard bezig om weer terug in de bovenste regionen van de Nederlandse Hiphop te komen. Onder die tekst vind ik RBdjan, Rocks, Zuen, d’Tuniz, Ace en Menaze, die ik nog ken van Artikel 140. Badboy Taya en Naffer zijn nieuwe jongens, en de Tuindorp Hustler Click lijkt klaar voor de strijd.

Het eerste wapenfeit is daarom de THC Recordz Mixtape 2, welke uitgebracht wordt onder de vlag van TopNotch. En laten we eerlijk zijn, sinds 2005 en Artikel 140, is er zo veel voorbij gekomen in Nederland, dat THC er eigenlijk een aantal jaren niet meer toe deed. Daarnaast ben ik ook wat ouder geworden, en de gangster hiphop die ze brengen, is niet meer helemaal voor mij weggelegd. Daarom was ik verrast dat ze getekend werden bij de hofleverancier van de Nederlandse Hiphop, en ook een beetje sceptisch..

Echter, de mixtape begint heel goed. Nu is RBdjan samen met Rocks blijven groeien, waardoor dit misschien een vertekend beeld is. Wat Wil Je Weten en Wreed hebben echter knallende producties, en Rbie laat zien dat hij echt een goede rapper is. Op Wreed doet Badboy Taya mee, en hij is geen onverdienstelijke rapper, maar komt toch te kort om indruk te maken.Zo doet 3x X mij helemaal niks, waar ook weer een kwalitatief mindere rapper zijn ding doet, in dit geval Naffer (Al wordt hij bijgestaan door Rocks). Maar Stem van de Straat van Rocks en Lloyd de Meza, is weer een stuk beter.

De fijne beat van Et Voelt zo Goed is dan ook een leuk begin van een track. Het is alleen jammer dat het niet veel meer inhoudt dan een soft-porno track. Al luistert deze track wel heerlijk weg.Dan krijgen we Niet Naar Huis. De mega-remix met Rocks, Jayh, Big2, Mr. Menaze, Rotjoch, Naffer, Badboy Taya, Lange Frans, Brainpower, Kempi & RBdjan. Een heerlijke track, die op het irritante af blijft hangen in me hoofd (Zoals Broodje Bakpao dat ook zo leuk kan). Lange Frans, Brainpower, Kempi, RBdjan en Rocks doen precies waar ze goed in zijn, en de rest is eigenlijk meer opvulling, maar de “Dikke joint in me bek en een cognacje erbij” van Mr. Menaze is mede door zijn rauwe stem, keihard.

Goed Zo, is de volgende track van de tape. Een solo track van RBdjan, op een productie van Soulsearchin’. Ja, dan kan er eigenlijk weinig fout gaan. Een geweldig refrein, de dreigende beat en de bizarre flow van de Onderbaas maken een geweldige mix voor waarschijnlijk de sterkste track van dit album.Maar Naffer wil me overtuigen. Ik vind zijn stem redelijk vervelend, als hij zo schel rapt in het Nederlands, maar blijkbaar kan hij het ook in het Arabisch. N.AT.O.S. is op een keiharde beat van Teemong, en zijn eerste verse is dus, zoals gezegd Arabisch. Zijn 2e verse is Nederlands, en verbazing alom, als blijkt dat hij ook wat meer ontspannen kan rappen, waardoor hij op mij veel dreigender overkomt, en meteen enorme sprongen weet te maken in hoe ik over hem denk. Een érg goede track, die me Goed Zo eigenlijk alweer doet vergeten.

Geen Glitter Geen Glamour heeft misschien wel de meest briljante beat op deze plaat. De oldskool feel is heerlijk, maar het is jammer dat BadBoy Taya niet echt recht doet tot die beat, doordat hij er begint te praten over het leven van een hosselaar. In mijn ogen had dit een briljante beat geweest voor een laidback, gangster-feest track, zoals Dre en Snoop dat zo leuk deden vroeger. Een gemiste kans.Van Barzz is onlangs een video uitgekomen, waar Teemong voor verantwoordelijk is, een klein meesterwerkje, en eigenlijk doen de rappers (Rocks, RBdjan, Heinek’n) helemaal niks verkeerd op deze track.

En vanaf daar kabbelt deze mixtape rustig naar het einde. Het moge duidelijk zijn dat THC heeft bewezen dat ze nog steeds een pion in het spel zijn, ware het niet dat Rocks en RBdjan dit ook heel goed alleen af zouden kunnen. Naffer blijkt na N.AT.O.S. een hele goede toevoeging aan het rooster. Echter krijg ik het gevoel dat Zuen, d’Tuniz, Ace en Menaze vooral op het label getekend zijn omdat het goede vrienden zijn. Nu is dat geen schande, maar echt van toegevoegde waarde zijn deze rappers niet.

Desondanks steekt het geheel goed in elkaar, staan er een hoop solide tracks op de Cd, en bewijzen de Amsterdammers dat er meer is dan Zwart Licht, Bijlmerstyle en The Opposites wat er uit de hoofstad komt.

Red Light Boogie - Dirty Money, Clean Hands

2010-04-16T01:30:00.001+02:00

Vlak voor 2009 afsloot, kwam RedLight Boogie, voorheen bekend als SugaCane, Amsterdams trots in New York, uit met zijn album waar we eigenlijk al op wachten sinds ik nog niet geboren was. Samen met Deams vertegenwoordigt hij Nederland in de States, en niet onverdienstelijk. Samenwerkingen met Redman, Ol’ Dirty Bastard, en op zijn album Scram Jones, Sean P en Rock. Absoluut niet de minste, en daarom keek ik reikhalzend uit naar dit album. Kan hij de hoge verwachtingen, die hij zelf geschept heeft door de hele grote woorden, waarmaken?

Ik heb dit album veel geluisterd de afgelopen weken. En elke keer als ik het hele album had gehad, bleef ik achter met gemengde gevoelens. Boogie heeft een stem die je aandacht absoluut trekt, en de beats op dit album zijn over het algemeen genomen sterk te noemen. Laten we het eens doornemen.

De eerste single, Welcome Me In, met Rock van Heltah Skeltah, is een plaat die rechtstreeks naar het mapje ‘klassiekers’ kan. Een beat die je een heel benauwd gevoel geeft, een Boogie die op het scherpst van de snede rapt, en een heerlijk refrein van Rock. Hier gaat absoluut niks mis. Maar het album heeft 20 nummers, en dat is tegenwoordig bèst veel.
Dan MOETEN er wel fillers tussen zitten. En die zijn er. Right Here! heeft een vervelende beat, idem gaat op voor Gimme Myspace, en dan hebben we Hands Down. Een beat van Perry Mistique. Niet de minste, en één van mijn favoriete producers, maar gebruiken we nu écht een beat die bijna een halfjaar terug is gebruikt door U-Niq in een Studiosessie bij Rotjoch? Het is ‘maar’ een 101barz ding, maar we zijn op een punt aangekomen dat 101Barz het belangrijkste medium in de Nederhop is, en dat moet je serieus nemen. Je kan niet zomaar een beat gaan recyclen die daar in gebruikt is, als je het mij vraagt. (Al is het werk van DJ Chainsaw op die beat wel weer erg dope)

Dat Cane op z’n best is als hij geprikkelt wordt om zo hard mogelijk uit de hoek te komen, bewijst de track met Sean P. Deze is pas later toegevoegd aan het geheel, voor de hardcopy van het album dat binnenkort dan toch echt in de winkel moet liggen. Maar Heat Rock blaast zo’n beetje het hele album omver, met waarschijnlijk de beste productie uit de stal van Killingskills, en quotes te over; “Cause I know my biggest hater is my baby moms” en “I’m a fabolous fuckup, knifes and nunchucks. Beat Earth wind & Fire out of all you dumb fucks” Zijn hier twee voorbeelden van. Bijna 3 en een halve minuut, puur genieten.

Een andere keiharde track is Thug Bunny met Naomi. Een heerlijke beat, met een Boogie die even laat zien dat hij toch wél z’n flow kan veranderen. Want het valt op dat hij vrij rechttoe rechtaan te werk gaat qua flow, en dat is misschien wel het grootste probleem op dit album. Er is vrij weinig echte afwisseling, die hij goed zou kunnen gebruiken.

Een paar tracks er af, misschien een betere volgorde van de nummers, en je hebt een dijk van een plaat, terwijl het nu een album is, wat zo ontzettend veel had kunnen zijn, maar het net niet is.

Kraantje Pappie - De Boulimia EP

2010-04-16T01:29:00.004+02:00

“Ze vragen me vaak, welk doel heb je voor ogen? Maar ik denk er niet teveel aan, wat ik doe dat vind ik nodig” Met die zin opent Kraantje Pappie op de Boulimia EP. Een zin die je niet al te serieus hoeft te nemen, want bij Kraantje Pappie is het meer dan duidelijk dat hij hard werkt, en dat deze 2e release van de rapper uit Groningen op Noah’s Ark uitkomt, is daar een goed voorbeeld van.

In 2008 kwam de Clubvoer mixtape uit, waar hij zichzelf mee in de kijker speelde bij onder andere Snelle Jelle, wat op die manier waarschijnlijk weer is doorgevoerd naar Jiggy Djé die vrij snel aan wist te geven dat hij zeker geinteresseerd was in de Kraan. Toen kwam de 101Barz sessie van Paps en ging het in stroomversnelling. Nu met een nominatie voor ‘Beste 101Barz sessie’ en ‘Rookie of the year’ bij de State Awards op zak, mag hij tevreden zijn over zichzelf.

Arbeidsvitaminen is de eerste track en een vrijwel identieke opname van zijn verse tijdens 101barz. Ergens is dat een teleurstelling, maar daar tegenover staat dat dit gewoon een heel goed stukje tekst is, en tegenwoordig is 101 toch wel een platform dat de single aan het vervangen is. Dus wat dat aangaat is dit gewoon single2.0 in 2009.

Maar het is jammer, dat de eerste track eigenlijk ook meteen de beste track van het album is. Punt met Jiggy Djé is vooral goed door de labelbaas en ‘Wie We Zijn/De Mannen van het moment met Abbeye is leuk, maar ik ben totáál geen fan van die 8bit tracks. Al is de tekst wel lekker arrogant, en dat is toch wel het sterkste punt van Crane. On Top Of De Competitie is samen met SpaceKees en Turk. De beat van SirOJ knalt keihard, en hij bewijst voor mij eindelijk weer eens waarom men zo’n vertrouwen in hem heeft. Al vind ik de andere beat van OJ, De Spieghel, dan weer een vrij simpele beat met een irritant refrein.

KouweKermis is veruit de grappigste track. Kidnap heeft een vrolijke beat neergelegd en Kraan rapt over hoe koud het is op de kermis, of beter gezegd hoe verschrikkelijk kut het is als je meer verwacht te krijgen dan je daadwerkelijk krijgt op een date. En dat doet hij echt op een schitterende manier, waar door ik elke keer weer in de lach schiet. Vooral het einde van deze track is prachtig.

Zijn met Mij is de lovetrack, en afgezien van een paar corny lines die bijna niet te vermijden zijn, maar toch doet hij dat wat misschien wel het meest uitgemolken is, best wel heel goed!

Al met al is de Boulimia Ep een heel degelijk debuut op Noah’s Ark. Het is nergens vernieuwend en het spat ook niet uit elkaar van de verbetering ten opzichte van de Clubvoer tape, afgezien van dat de beats wel beter zijn geworden. Maar toch blijf ik met een enigszins leeg gevoel achter, omdat ik toch wel een heleboel verwacht had van de Kraan. Zijn (sorry voor het woord) swagger is echt heel dope, maar hij lijkt dat op deze EP niet altijd over te brengen. Als je bij 11 tracks uiteindelijk toch nog met tracks op de proppen komt als Vol Van Mezelf en Opgevoel, dan weet ik niet of je ze zelf wel heel dope vond, of gewoon niks beters had, want dat zijn gewoon zwakke tracks.

Het is echt jammer, want ik geniet echt van KouweKermis en bijvoorbeeld Punt (om er 2 te noemen), welke het bewijs zijn dat hij beter kan. Helaas laat hij dat niet overal zien.Ik ben dan wel weer heel erg benieuwd naar de Anorexia EP, want ik heb het volste vertrouwen in hem, en heb hopelijk niet voor niets op hem gestemd bij de State Awards.

50 Cent - Before I Self destruct

2010-04-16T01:29:00.003+02:00

50 Cent is misschien wel de meest succesvolle rapper ooit. Niet met het rappen, maar met het bekend zijn en vooral een goede investeerder. We kennen tenslotte allemaal het verhaal van ‘zijn’ Vitamin Water. Na een uitermate zwak album komt Curtis nu met Before I Self Destruct. Een album wat eigenlijk al uit had moeten komen na The Massacre. Is dit album het wachten waard geweest?

Get Rich or Die Tryin’ is voor mij echt een klassieker. Zonder al te vernieuwend te zijn geweest, bracht 50 Cent met dit album, en vooral ná dat album een compleet nieuwe beweging in de scène, met G-Unit en zijn geworden rivaal the Game. Echter brachten de albums daarna niet de muzikale voldoening die GRoDT wél bracht. Before I Self Destruct moest daardoor weer rauwer worden, meer van de straat en vooral meer voor de fans van die harde New York hiphop.

Dat is 50 Cent zonder meer gelukt. Alsof hij terug is gegaan naar z’n kamertje onder de trap in Queens. Alsof hij weer elke nacht op de hoek van de straat heeft moeten staan om dit album te financiëren. Dat betaald zich terug in zijn hongerige delivery en onberispelijke flow die ik zo heb gemist de laatste jaren. Het eerste voorbeeld hiervan is Psycho met Eminem (De enige rapper naast 50 Cent op het hele album), waar hij Eminem misschien wel killed op zijn verse. Dat de samenwerkingen van deze twee eigenlijk altijd wel goed zijn (Crack A Bottle vergeet ik dan een beetje, al is daar niks mis mee), denk bijvoorbeeld aan Patiently Waiting of Never Enough, is ook op dit album weer eens bewezen. Op een onderdrukte beat van Dr Dre, lijkt het wel alsof ze elkaar willen aftroeven in zo heftig mogelijk te rappen. En dat is dope!

Fifty heeft op dit album een paar tracks staan die misschien wel tussen zijn beste tracks ooit terecht zullen komen. Crime Wave is er 1 daarvan, net als Gangsta’s Delight. Al blinkt de laatste niet echt uit van creativiteit, beiden zijn wel 50 ten voeten uit, en hebben beiden heerlijk harde beats. En eigenlijk staat het hele album vol met harde beats en zijn er maar 3 tracks waar 50 het heeft over iets anders dan mensen omleggen.

Natúúrlijk moest hij op dit album, als je dan toch als de ouderwetse gritty gangster uit de hoek komt, een track hebben waar hij even de hele wereld disst. Death to my Enemies gaat van Game naar Jay-Z naar zijn ex en doet ook nog even Young Buck aan. Op een beat van wederom Dr. Dre laat hij toch maar even zien dat hij echt sterk is als het aan komt op disstracks.

Toen ik DJ Khalil zag staan in het boekje was ik verrast, helemaal toen ik zag dat het ging om Could’ve been You. Ik ben namelijk nogal fan van DJ Khalil, met zijn idioot harde beats waar hij zo nu en dan mee naar buiten komt, en dat dit dan zo’n rustige beat is, stelde mij zelfs wel een beetje teleur.

Maar eigenlijk is dat de enige teleurstelling die ik heb bij dit album. Ik had namelijk helemaal niks verwacht van dit album. Het is verre van een tekstueel pareltje, of een hoogstaand orkest wat er onder zijn stem geplakt is, maar het is wel weer een heerlijke oldschool New York plaat van een man die het eigenlijk allang niet meer mag hebben over zulke dingen, en al lang het pad van Jay-Z had moeten bewandelen. Of hij dat gaat doen nu zijn deal met Interscope er op zit is de vraag, maar het zou een goede manier zijn om zijn carriere in leven te houden.

Want dat dit album slechts 160k verkoopt in de eerste week is schrijnend, zeker voor het beste album wat er vanuit G-Unit is uitgebracht sinds GRoDT en The Documentary. Zelfs als je album een maand van te voren lekt, als de grootste rapster van de afgelopen 7 jaar bijna niks verkoopt in verhouding met zijn vorige albums (GRoDT 7 miljoen in de VS, Massacre 5 miljoen in de VS en Curtis 1.3 miljoen), moet je je afvragen of je dan nog wel de grootste rapper van de afgelopen 7 jaar bent.

Desalniettemin zet hij een album neer waar hij trots op mag zijn, zonder opsmuk maar gewoon harde Hiphop.
3/5

Engel - Geen Weg Terug

2010-04-16T01:29:00.001+02:00

De meeste rappers zijn na zes albums al best wel klaar, hebben een hoop achter de rug, zijn oud, en met een beetje mazzel zijn ze stinkend rijk. Engel niet. Album nummer zeven is sinds kort uit, en de rapper is pas 26 en heeft nog nét niet de mansion in Wassenaar. Maar na 2 succesvolle samenwerkingen met Daniël voor het project 'Woonboot Producties' ging de rapper vorig jaar naar zijn eigen bedachte land Engelland, en nu is er Geen Weg Terug.

Een relatief kort album, met 14 nummers die samen bijna drie kwartier vol maken, en zoals ik ondertussen gewend ben, met een rijtje sterke features. Engel heeft op dit album Diggy Dex en Tim Beumers wederom gevraagd mee te werken. En dit keer zijn ook Per.verz, Kas, Surya en zijn nieuwe back-up Just van de partij. Daarnaast heeft de Horinees een aantal andere personen uitgenodigd, waar ik zo op terug kom.

Het album opent met Nog Steeds, een track die begeleidt wordt door een clip, (de 2e van het album alweer) en is een sterke opener. De beat is van de relatief onbekende William, ook afkomstig uit Hoorn. Hij heeft een keiharde beat afgeleverd, met sterke trompetten en een goede compositie. Daarnaast komt Dj DNS aan het einde even opdraven voor wat cuts.
Engel rapt op deze track over hoe hij na al zijn jaren nog steeds bezig is met rappen, en doet dit overtuigend.

En eigenlijk is het hele album overtuigend. Engel heeft beats van zoals gezegd William, STW, Klion, Benzie, (natuurlijk) Daniël, Bushmeister J, en Dopaganda. En waar Engel groeit, groeien ook de mensen om hem heen lijkt het. STW, Daniël en Bushmeister lopen al behoorlijk lang mee met de rapper, en de beats op dit album zijn van ongekend niveau. Zeker als je bedenkt dat William pas 19 jaar is, en de hofleverancier is met 4 beats. De beste beat komt echter van Cru. Dit is.. is een track met Diggy Dex, op een volle, stevige beat. Diggy Dex doet zoals gewoonlijk precies dat wat je verwacht, en de combinatie Dex en Engel voelt ondertussen ook heel logisch.

Qua concepten lijkt Engel ook te zijn gegroeid. Voor 'Laatste gedachten' heeft hij zich verdiept in het leven van Curt Kobain, en daar is een hele diepe track uit voort gekomen. Daarnaast heeft hij een ode geschreven aan Graffiti, welke ook op een bijzondere manier is neergezet. Het beste voorbeeld is echter 1 Van ons. Waar Engel praat over het geloof en vooral over hoe hij nergens in geloofd, en toch twijfels voelt. Ik heb deze track een aantal keren live gehoord en ben heel blij dat deze op dit album terecht gekomen is, want dit is waarschijnlijk de beste track van het album.

De leukste track is echter Kalm Aan. Samen met Just rapt hij over hoe verschrikkelijk kut een writersblock is. En dit doen ze met veel humor "Gooi me schrift met de vlakke hand van tafel/Word wel columnist van een natte krant, later!" rapt Just waarna Engel komt met"Oke, Tv kijken, Thee maken, beetje rukken, wat is die rapshit toch leuk, 't maakt me heel gelukkig.. Ik was productief, nu lijkt geen reet te lukken.. Potje pro'en, biertje, beetje rukken.."

Engel heeft ook de hulp ingeroepen van vier personen, waar ik het eerder over had, en dat zijn niet de minsten. Dj Native, Dj Frankie Boxcutta, Dj DNS en Dj Daan mogen op 'De Backbone' hun kunsten laten horen, en doen dit op een hele sterke manier. Het enige jammere aan deze track, is dat deze niet langer duurt, want hier kan ik uren naar luisteren.

Dikdoenerij is de posse cut van dit album, wat hij ook op elk album doet. Op deze staan Kas, Surya, Tim Beumers, Diggy Dex en Just. En Bolle Tim legt hier de hardste verse neer, wat ik eigenlijk altijd wel gewend ben van de VSOP'er. (al is die verse wel erg kort)

Engel doet veel wat we gewend zijn van hem, maar lijkt er bij elk album net iets extra's bovenop te gooien. Dit album klinkt professioneler dan ooit tevoren, de beats zijn beter, Engel is beter, de opbouw is sterk. Verwacht geen harde punchlines, of mooie filosofische teksten, maar gewoon lekker rappen, en dat is een welkome afwisseling.

Een Interview met een chagrijnige backpacker..

2010-04-16T01:28:00.000+02:00

Afgelopen maand toog KenJeDat af naar Amsterdam voor een gesprekje met de uit Hoorn afkomstige rapper Engel. 2 November heeft de man alweer zijn 7e album uitgebracht en dat was voor ons reden genoeg voor een interview!

Aangekomen op 2 hoog in de Amsterdamse Bos en Lommer, werd ik vrij snel uitgedaagd voor een potje Pro Evo (je redacteur heeft dit spel al 2 jaar niet gespeeld) en na wat twijfelen werd de uitdaging aangenomen, om tussen het interviewen door even een potje te spelen.

Het interview veranderde echter al snel in een heerlijk gesprek over de hedendaagse Hiphop met af en toe een vraag over zijn nieuwe album.

Internazionale 0 – 1 Arsenal

Het interview werd afgestoken met de vraag hoelang hij over dit album gedaan heeft, en dat blijkt heel kort te zijn geweest. Een tijd is hij bezig geweest met een live band, Duster 2.0, maar hier kwam heel duidelijk in naar voren dat er geen album opgenomen ging worden. Maar de rapper wil juist graag albums uitbrengen, en dat was ook dit jaar weer het geval. Dus stelde hij de deadline voor zichzelf om op Definitie van Dopeheid en een optreden in Hengelo de dag daarvoor, een compleet nieuwe show neer te kunnen zetten met een album in de achterzak.

Dat is gelukt, een optreden dat bij de betere van de dag hoorde, en in de Kleine Zaal van 013 misschien wel de beste was na 0118-vier. Een show met een nieuwe back-up (Just) en een Dj die niet de minste is, in de naam van Dj Native. Daarnaast is de interactie met het publiek nog meer gegroeid, waar Engel altijd al een hoop praat met het publiek, wordt er nu nog meer input van het publiek gevraagd.

Een nieuw album waar hij dus ongeveer een halfjaar over heeft gedaan, en features heeft van Diggy Dex, Surya, Per.verz, Tim Beumers en beats van onder andere William, STW, Daniël en Dopaganda.

Daarnaast heeft het album een track waar Engel compleet afwezig is, want op een beat van Bushmeister J, zijn Dj Frankie Boxcutta, Dj Native, Dj DNS en Dj Daan aanwezig en geven te samen 2 minuten lang een lesje Dj’en. Daarnaast zijn er op verschillende tracks op de rest van het album ook veel cuts aanwezig, en het geheel is weer heel erg boombap. Ik vroeg of hij ook echt in de jaren ’90 is blijven hangen, maar we gingen eens door zijn lijstje wat hij op dit moment luistert, en dan bedenk je dat de boombap vandaag de dag eigenlijk heel goed vertegenwoordigd is met onder andere La Coka Nostra, Royce Da 5’9”, Slaughterhouse en M.O.P. Maar ook de nieuwe plaat van Acda & De Munnik staat al vers in de collectie en afgezien van mijn persoonlijke favoriet die absoluut niet in de speler komt bij Engel, sluiten onze smaken eigenlijk heel veel op elkaar aan “Day ’n Night is echt een draak van een track.. [..] Staat die op het album? Laat maar dan”

Internazionale 0 – 2 Arsenal

De onlangs afgestudeerde rapper heeft zijn eigen label opgericht, Engelland, waar tot voor kort DeFact, een rapper eveneens afkomstig uit Hoorn op uit zou komen, maar wat uiteindelijk niet door ging omdat DeFact is ondergebracht bij het label van o.a. Diggy Dex, namelijk Marcus & Heinz. Hier vroegen we de labeleigenaar naar, en die gaf aan dat ook hij al heel lang wacht op een album van de rapper, en hoopt dat het nu dan eindelijk gaat lukken. (Ook DeFact was aanwezig in de 013 tijdens DvD, en wist te overtuigen in de Bat Cave ondanks dat hij tegelijk met Kraantje Pappie stond.)

Toen we vroegen wat hij wil bereiken met dit album, gaf hij meteen toe, dat hij met dit album weinig aspiraties heeft om hoge airplay te krijgen op TMF, maar gewoon veel Cd’s wil verkopen, en veel wil optreden. Daarnaast wil hij een goede releaseparty hebben op 20 november in zijn thuisbasis Hoorn, en zoveel mogelijk uit de kosten te komen.

Internazionale 0 – 3 Arsenal

Tim Beumers, Diggy Dex, Jiggy Djé, Def P, Per.verz, Kernkoppen, en ga maar door. Ik vroeg welke artiest in Nederland hij nog graag een samenwerking mee zou willen zien, en hij gaf aan dat Winne er daar wel één van was, waarna we even weg droomden over een beat van DJ Premier en een feature van Slug..

Bij de 0-4 gaf ik de hoop een beetje op dat ik nog ging winnen van de chagrijnige backpacker met een goede visie op de game (No pun intended), en werd het tijd om af te sluiten. Ik vroeg hem daarom nog of hij met een concept een album in stapt, waarop hij vertelde, dat hij wel losse tracks soms maakt met een concept, maar complete albums eigenlijk nooit. Engelland was wel iets waar een aantal tracks terug kwamen op het aanmeren op zijn eigen land, maar een heel album in 1 concept schrijven, dat is hem (nog) vreemd. Op zijn nieuwe album heeft hij wel een track waarin hij zijn liefde toont aan de Graffiti op een hele mooie manier, en daarnaast heeft hij ook een track over Kurt Cobain, welke ook op een hele bijzondere manier is uitgewerkt.

Engel – Geen Weg Terug, het zevende album van de rapper, is vanaf vandaag 2 november te bestellen op www.engelland.nl en zijn nieuwe clip die gisteren in première is gegaan, kan je hieronder bekijken.

Normale kwaliteit
Hoge kwaliteit
HD kwaliteit (mits beschikbaar)

Stay tuned voor de recensie!

Jay-Z - The Blueprint 3

2010-04-16T01:27:00.002+02:00

Jay-Z is de grootste hiphop artiest die we op dit moment hebben. Als je op 11 september 25.000 mensen in Madison Square Garden, New York, kan verzamelen die daar speciaal voor jou komen, ben je een hele grote. Zijn elfde solo album wordt Blueprint 3, acht jaar na deel een, zeven na deel twee, en twee jaar na American Gangster. D.O.A. werd de eerste single en bracht behoorlijk wat teweeg bij de luisteraars. Run This Town met Kanye en Rihanna is ondertussen een behoorlijk grote hit geworden, en de volgende single is hoogstwaarschijnlijk Empire State of Mind met Alicia Keys. (Als ik het stickertje op de voorkant moet geloven)

Ik heb het album nu al een keer of 15 gehoord, en ik blijf het bizar vinden, hoe Hova op D.O.A. het welbekende Auto-Tune tot de grond afbrand, maar op het volgende nummer wel een Rihanna heeft die even laat horen hoe je het ook kan gebruiken. (Op Madison Square werd weer pijnlijk duidelijk dat zij echt een studio stem heeft..) Maar dat neemt niet weg dat Death Of Autotune een keiharde track is, met een heerlijke beat en sowieso een sterk onderwerp voor iemand als Jay-Z.

Want waar de blauwdruk precies voor is weet ik niet, wat ik wel weet, is dat deze niet bepaald vol staat met sterke teksten zoals op Kingdom Come het schitterende Minority Report. Het is vooral braggen wat Shawn tentoonspreid. Absoluut niet slecht, want hij komt goed uit de verf op die manier, maar wat méér afwisseling had geen overbodige luxe geweest.

Een ding wat zeker is, is dat niemand minder dan Alicia Keys even laat horen wat een briljante stem zij heeft. (Wat ze dan ook bewijst bij het benefiet concert van Jay-Z op Madison Square.)
Daarnaast is de beat sterk opgebouwd, en Jay praat vol lof over zijn geboortestad, New York.

Vervelend feitje; Jay-Z heeft de kwaliteit om op de meest verschrikkelijke beat zijn beste tekst neer te zetten. On To The Next One heeft een beat van Swizz Beatz, net zoals het refrein, en die zijn beide om te huilen, en absoluut niet Jigga waardig, maar de tekst houdt het geheel toch nog enigszins boeiend, waardoor deze track eigenlijk niet te skippen is.

Real as it Gets met Young Jeezy is dat wel. Ik ben een redelijke fan van Jeezy, echt waar, maar deze track met een Auto-piloot beat van The Inkredibles, past in zijn geheel niet op een album van Jay-Z. Oke Jay gooit wat dope lines, maar de helft van zijn eerste couplet bestaat uit een shoutout naar elke uithoek van Amerika, en het refrein heb ik al een keer of 20 op de albums van Young Jeezy gehoord. Een beetje jammer dat dit op het album staat.

Gelukkig zijn er een hoop pluspunten. Ik heb er al een paar genoemd, maar daar mag ik Off That met Drake, het geweldige A Star is Born met J. Cole, het heel goed uitgewerkte Venus Vs. Mars en Already Home met Kid CuDi aan toevoegen. Ben ik de enige die hier een trend in ziet? Drake, J. Cole en Kid CuDi. Anders pak je even mijn drie favoriete nieuwe rappers van 2009, en geeft ze alle drie een plek op je album. Daarnaast doen ze dat allemaal ook nog eens verdomd goed. Een heerlijk refrein van zowel Drake als CuDi, en J Cole mag zelfs nog even een verse neerzetten, en doet dat absoluut niet onverdienstelijk op de track waar Jay langs alle mooie momenten gaat van de afgelopen jaren, en uiteindelijk de toekomst nog even laat schijnen. Sowieso vind ik het een heel goed gebaar dat een grootheid als Jay zulke mensen een kans geeft.

Pharrell Williams is er ook weer. Het wonderkind heeft een heerlijke beat mee genomen, inclusief een heerlijk refrein en Jay kan altijd lekker uit de voeten op beats van The Neptunes, dus ook in dit geval. So Ambitious is de voorlaatste track, voor Young Forever. Ik had het er over met een vriend van me, en we waren het er over eens dat we allebei al hadden aan zien komen dat het refrein/intro van Alphaville afkomstig zou zijn op deze track. Een mooie track en er had geen betere afsluiter kunnen zijn.

Je kan je afvragen waarom Ain’t I of Brooklyn Go Hard er niet op staat, deze hadden Real As it Gets en Thank You makkelijk kunnen vervangen, maar deze tracks zijn natuurlijk al behoorlijk lang uitgelekt, en een productief persoon als Jay-Z kan voldoende brengen om die tracks vervangen. (Dat blijkt wel uit een internet special edition van Soul Assassin, met 12 extra tracks, die in aanloop van het album waren uitgekomen.)

Ondanks een paar lelijke foutjes, is dit album al met al toch absoluut de moeite waard om in je Cd speler te stoppen, en gewoon lekker naar te luisteren. Nee, je hoeft niet meer te zoeken naar stoere verhalen of iets in die zin, want dat heeft hij (succesvol) achter zich gelaten, en daar mogen best een hoop andere rappers een voorbeeld aan nemen. Daarnaast bewijst Jay-Z ook met dit album maar weer eens dat hij absoluut niet vergeten mag worden, en nog genoeg kwaliteit heeft om door te gaan.

FakkelBrigade - Colucci Era

2010-04-16T01:27:00.001+02:00

De bekende identiteit is weg. Maar niet minder heilig, zoals Rico dat zo mooi zegt. Het is geen Opgezwolle meer. Het 'vertrek' van Delic en de komst van A.R.T, James en Typhoon maakte dat deze groep de aloude naam van stal haalde en verder gaat als Fakkelbrigade. Een album uit Zwolle wordt altijd kritischer bekeken dan de rest van Nederland door de altijd hoge kwaliteit. Daarom heb ik m'n tijd genomen voor deze recensie.

Want de Fakkelbrigade is met een album gekomen zeg, niet in één hap weg te werken, en dat merk ik aan het aantal luister sessies dat ik dit album heb gegeven. En het is nog steeds moeilijk om een mening neer te zetten over dit album. Zonder enige twijfel durf ik te zeggen dat het een dijk van een plaat is, met geweldige beats van A.R.T.

Zo zijn Groen Gras, Kostbaar, Colucci en Hitte bijvoorbeeld heerlijke beats. Hij weet alle beats een eigen geluid mee te geven zonder uit het geheel te vallen. Alleen Gezegd en Geschreven lijkt een beetje te veel naar Delic te neigen. Het is natuurlijk onmogelijk voor een producer die altijd al mee loopt met de groep om niet hier en daar wat mee te nemen van de grote jongen achter Opgezwolle.

Want je kan lang en kort lullen, op de beats van Delic hebben Rico en Sticks hun beste werk neer gezet. Al komen deze 2 heren komen het beste uit de verf op dit album, mede door hun buitengewone talent om elkaar foutloos aan te vullen, soms midden in een zin.

James heeft zichzelf onsterfelijk gemaakt door zijn verse op Eigen Wereld, maar weet op dit album niet altijd te overtuigen. Het is moeilijk om op te boxen tegen de grote jongens om hem heen en dat merk je toch op dit album. Maar hij blijft overeind door het feit dat hij zichzelf in dienst van het album heeft gezet en aanwezig is op slechts 3 verses heeft, respectievelijk op Gezegd en Geschreven,Hitte en Exclusief.

Maar overal wordt hij overschaduwd door de bekende jongens. Op Hitte is het Rico die zó vaag rapt dat het echt belachelijk hard is "op's en down's, Bobby Brown, Whitney houston, Aus Raux waus Amy Winehouse haar medicijn kastje" is misschien nu al de meest gequote Nederlandse hiphop zin die ik me kan bedenken. Ik heb 'm op forums gezien, in MSN namen, mensen op straat het horen zeggen. Zo dope.
Futuramalamagaanhelemaalleip

Groen Gras is voor mij dé track van het album. De heerlijke beat zoals ik al aangaf en de heerlijk ontspannen vibe die (vooral Sticks) de heren neerzetten op het nummer, laten me elke ochtend heerlijk wakker worden.

Het enige probleem dat deze rappers tegen gekomen zullen zijn tijdens het maken van dit album is beschreven op Gezegd en Geschreven.
Na 10 jaar rappen en de luisteraar steeds iets dichterbij de persoon achter de microfoon laten komen (Ga maar na, van Strik je Veter naar Gezegd en Geschreven) blijft er weinig over om over te rappen. Dus moet je naar andere manieren zoeken om jezelf te vernieuwen. Waar de beats hier en daar absoluut vernieuwend zijn, maar soms ook lekker ouderwets boombap zijn, zijn de teksten inderdaad echt vernieuwd. Rico drijft daar soms misschien in door met de zin die ik hierboven aan gaf, maar de heren rappers zetten wel een nieuwe trend neer.

Het schema van Sticks op Groen Gras is vooral in het begin echt heel erg lang, en toch flowt het (al staat de beat redelijk stil op dat moment). De aparte manieren van flowen en het opzoeken van die grenzen lieten ze al eens horen bij 101barz een tijdje terug, maar ook op dit album komt het meerdere malen terug.

Oké, dus het is vernieuwend, er is goed over nagedacht, en het is nog steeds Zwolle. Dus een top plaat? Is er niks op aan te merken? Jawel.
- Het refrein van Zo Fris maakt deze track de zwakste op het album.
- Supah op Fakkels en Bananen. De track is een classic met een beat waar Duvel echt geweldig op rapt (net zoals de anderen overigens) maar Supah herhaalt zichzelf op dit nummer, en flowt zo dramatisch dat het echt zonde is.
- Sticks op Medicijn doet me écht teveel denken aan Zo Moeilijk. Nu kopieer je altijd wat als je met mensen rondhangt, maar het is zo aanwezig dat ik er bijna aan twijfel of hij de heren van Zo Moeilijk niet als Ghostwriter heeft gehad..
- Het feit dat Blokboy (maar dan zonder Royston) niet op het album zelf staat. De beat is belachelijk hard, en Sticks komt zó dope op die track dat het eng is.

Sowieso is het ergens jammer dat de Prelude niet standaard bij het album is geleverd. Want ik moet nog steeds het album in Nederland zien dat 2 Cd's heeft en daadwerkelijk volle kwaliteit garandeert. Deze twee Cd's zouden dat absoluut doen en misschien is dat wel een gemis.

Maar de punten die ik net op noem doen nauwelijks af aan het algemene gevoel wat overblijft op dit album. En dat is dat Zwolle wederom een ijzersterke plaat neer heeft gezet en er wéér voor zorgen dat de Nederlandse Scene een nieuw doel heeft. Waar Eigen Wereld nog altijd de te kloppen plaat is, is de Fakkelbrigade daar allang voorbij.

Het album is te zwaar om in de zomer op te zetten als achtergrond op een barbeque, daar zijn andere albums voor (Ik noem het heerlijke zomerse album van Jiggy Djé), maar als je wakker wil blijven en kan letten op wat je luistert, dan mag je deze niet missen.

Kid CuDi - The Man on The Moon: The End of The Day

2010-04-16T01:26:00.002+02:00

Kanye West tekent je na een mixtape, en Motown komt achter je aan omdat ze van je gehoord hebben. Twee gerespecteerde labels achter je, na één enkele mixtape. Dan moet je wel heel veel talent hebben. Dan kom je terecht op het laatste album van Kanye West, XXL Magazine betitelt je als 1 van beste nieuwkomers, en vlak voor je eigen album uitkomt mag je ook nog even komen opdraven op Jay-Z’s elfde solo album. Droom je? Nee, je heet Kid Cudi.

Kid Cudi werd voor dit album nog gezien als rapper die kan zingen, ik betitel hem vanaf nu als zanger die kan rappen. Noem hem de donkere versie van Jason Mraz. Maar in plaats van het te doen met een gitaar op z’n rug, doet Kid Cudi het op een stapel beats van onder andere Emile, Plain Pat en natuurlijk Kanye West. En die beats zijn best wel kaal. Uitgekleedde basslijntjes met een subtiele melodie erdoorheen zijn troef op het album, en daar komt cudder eigenlijk heel goed op uit de voeten. Het gebrek aan beat wordt ruimschoots goedgemaakt door ruimtelijke effecten op de stem, soms 3 of 4 sporen voor zijn stem, en beats die op het refrein toch wel even aanzwellen om het geheel kracht bij te zetten.

Solo Dolo is daar een schitterend voorbeeld van. Daar tegenover staat echter de 2e single van het album, Make Her Say met Kanye West achter de knoppen (en het 2e couplet) en Common. Waar Kanye ook nog redelijk kan zingen, slaat Common in mijn ogen de plank behoorlijk mis met hoe de drie heren het couplet beginnen. Desondanks is Make Her Say een hele lekkere track, al valt deze enigszins uit de toon ten overstaan van de rest van het album.

Dé track waar Kid bekent mee is geworden, Day ‘n Nite, staat ook op het album. Nu past deze wél goed in het plaatje, maar de track stamt wel alweer uit februari 2008, en bijna 2 jaar na dato is deze track niet helemaal meer wat je zou willen horen op een nieuwe plaat.

Sky Might Fall is ook al een tijdje geleden gelekt, maar deze heeft niet zoveel ophef gecreerd als de andere 2 tracks, waardoor deze wat minder uit de toon valt.

Ik ga hier iets zeggen wat ik heel dapper van mezelf vind; Man on the Moon is het beste album van 2009. Het is absoluut geen pure hiphop zoals het (overigens heerlijke) Us van Brother Ali, maar dit album heeft een schitterend pakketje van mainstream appeal en innovativiteit, samen met een eerlijkheid en puurheid die ik heel graag wil zien op een Hiphop album.

Een track als Up, Up & Away is een mooi voorbeeld van hoe hij de mainstream kan aaien en toch mij tevreden kan stellen. Een behoorlijk poppy beat, en een (In verhouding tot de rest van het album) niet zo zwaar onderwerp, inclusief een heerlijk catchy refrein maken dat dit makkelijk een single kan worden.

Cudi is bewust uit de schijnwerpers gebleven om hype te voorkomen voor zijn album, wat ik persoonlijk echt jammer vind, want hij verdiend absoluut alle aandacht, met geen track die na ruim 30 luisterbeurten gaat vervelen, en er is simpelweg niet één track die te skippen is. Of je het nou op de achtergrond aan zet of echt wil luisteren naar wat de man te vertellen heeft, dit is het album wat ik over 10 jaar uit de kast pak en bij denk “Ja, 2009 was een goed jaar.”

Eminem - Relapse

2010-04-16T01:26:00.001+02:00

Ik kan hier wel neerzetten wat er in de afgelopen 4 jaar is gebeurd in huize Matters, maar iedereen die het nieuws een beetje volgt, weet dit net zo goed als ik. Belangrijker is dan, dat er een nieuw album uit is van de meest succesvolle rapper ter wereld. Na Encore heeft hij een hoop te bewijzen bij de critici, en heeft daarvoor de hulp ingeroepen van Dr. Dre, die vrijwel alle beats voor zijn rekening neemt, afgezien van één die door Eminem zelf is geproduceerd. Eminem heeft zich moeten herpakken, en neemt ons mee in een enorme trip op zijn 5e solo plaat, Relapse.

Zijn eerste single, We Made You is een single zoals je die eigenlijk alleen van Slim Shady kan verwachten. Celebrity bashing galore, rapt Eminem als een bezetene van Jessica Simpson naar Amy Winehouse met tussenstops bij onder andere Kim Kardashian en Lindsey Lohan. Een nummer dat niet weg te slaan is van radio en TV, en eentje die precies de kracht van Eminem weergeeft. Op een grappige manier vertellen dat hij Sarah Palin in z'n bed wil. En eigenlijk is hij de enige die daar nog een beetje mee weg kan komen.

Maar we gaan eerst terug naar het begin van de plaat. Eminem in gesprek met zijn dokter, over zijn rehab periode, en hoe hij het gaat doen, waar uiteindelijk de dokter veranderd in een demonische stem die Eminem wakker doet schrikken om 3 uur 's nachts. Daarom is de eerste track ook meteen 3 A.M.
Een track over een geflipte gast, die de boel even gaat uitmoorden, zwaar onder invloed van drank en drugs. Iets wat in de clip vrij goed wordt uitgebeeld.

Na een onvermijdelijke track over zijn moeder (die ondanks een vrij snel repetief wordend refrein wel redelijk verfrissend is ten opzichte van de oudere nummers voor zijn moeder) komt de track Insane. De eerste track die niet uitgebracht als single, toch wist te lekken op het internet. Een track met een bizarre flow, een Eminem die laat zien dat niemand kan tippen aan zijn flow in combinatie met zijn multies.

En vanaf dat moment krijgen we eigenlijk alleen maar dat soort tracks. Een Eminem die raast over de beat, op een manier die soms gewoon beangstigend werkt. Zoals op Must be the Ganja waar Eminem rapt: "How many people you know who can name every serial killer who ever existed in a row?/ Put 'em in chronological order beginning with jack the ripper/ Name the time and place from the body the bag the zipper/ Location of the woods where the body was dragged and then dumped/ The trunk that they were stuffed in, the model, the make, the plate. And which model, which lake they found her and how they attacked the victim/ Say which murder weapon was used to do what in which one? Which knife and which gun. What kid, what whife and which nun, don't stop I like this it's fun, the fuckin' night's just begun!"

Soms is het de beat die beangstigend werkt. Zoals de bizarre snares op bovengenoemde track, of de kale maar keiharde drums op Hello. Of de beat die zo verschrikkelijk opzwepend is bij Underground. Dat is echt zonder twijfel Till' I Collapse deel 2. Wat een bizar harde track is dat.
Maar eigenlijk is er weinig af te dingen aan dit album. Ja de verse die 50 Cent meedoet op Crack A Bottle is een letdown en zijn accent op sommige tracks is soms een beetje vervelend, maar wanneer het album in zijn totaliteit wordt beluisterd, valt het eigenlijk nauwelijks op, dat accent, en past het gewoon perfect in het geheel.

Eminem wordt altijd in hokjes geplaatst. Marshall Matters heeft het over Hailie, Eminem over z'n moeder, en Slim Shady over zijn dode moeder en bekende mensen. Slim Shady mag nu uitgebreid worden. Want dit album is afgezien van (het overigens prachtige) Beautifull echt gestoord.
Waar The Slim Shady LP redelijk vol stond met harde teksten, komt hij hier weer helemaal terug op dat gebeuren, alleen zijn kwaliteiten in het verhalen vertellen zijn echt zo gegroeid, dat ik soms met verbazing op mijn gezicht zit te luisteren. Zo noemde ik al zijn stuk over de serie moordenaars, maar op het geweldige Same Song & Dance verteld hij hoe hij een aantal meiden omlegt. Een gegeven wat bijgestaan wordt door een skit waar 'Tonya' in de regen wacht op een lift, hij aan komt rijden, en na een korte uitleg waarom ze daar is, hoor je ducktape loskomen, en gegil bij de mevrouw in kwestie.

Dan Déjà Vu. Waar Eminem verteld hoe hij van de drugs probeert af te blijven. Ook al zo'n schitterende track, die niet onder doet voor zijn werk van begin deze eeuw.

Op deze track is het enige moment geweest dat ik de naam hoorde vallen van zijn overleden beste vriend, hypeman, D12 medelid, en vooral zijn steun en toeverlaat sinds zijn vroege jeugd.
"I wouldn't even be taking this shit if Deshaun didn't die, oh yeah there's an excuse you lose Proof so you use"
De uitleg voor het feit dat hij Proof eigenlijk compleet negeert op dit album, staat uitgelegd op het boekje, aan de binnenkant.

"Proof, No matter how much time passes, not a day goes by that I don't think of you. If it weren't for you, I would not be where I am today and we both know it. I tried to write a song for you but nothing was good enough, so I'm dedicating them all to you- and you'd be happy to know that I spazzed out on 'em again! I know you wouldn't have it any other way! Fuck 'em all -- let's get 'em!

P.S. I'm sober now, I know you'd be proud. I love you Doody, I'll never forget you. Love, Doody."

Een betere uitleg had hij niet kunnen geven, en om heel eerlijk te zijn, ben ik blij dat hij een dergelijke track niet op dit album heeft gezet. Het zou er waarschijnlijk niet tussen kunnen passen, of het album had er compleet anders uit moeten zien, en daarnaast is de dood van iemand die zo dicht bij hem stond, waar al zijn fans jarenlang getuige van waren. De dood die misschien wel één van de grote redenen is geweest waarom hij zo bergafwaarts is gegaan in de laatste jaren, is onmogelijk te beschrijven zonder de luisteraars teleur te stellen, maar vooral onmogelijk om zelf voldoening uit te krijgen. Het is zo persoonlijk, en toch zo openbaar dat het niets extra's toe kan voegen aan zijn verwerkingsproces.

Ik wil nu niet zeggen dat dit zijn beste werk is, want dat is het simpelweg niet. Maar Eminem heeft hier zonder enige twijfel volledig bewezen dat hij absoluut niet afgedreven is naar een bedenkelijk niveau. Zijn multies, flow, verhaallijnen, en vlijmscherpe punches zijn overal en vrijwel altijd aanwezig, op de keiharde beats van Dre, die ook vrijwel nergens een steek laat vallen. Hooguit het feit dat sommige beats misschien iets beter gekozen hadden kunnen worden voor het onderwerp.

Een hele sterke prestatie, en ook al is het anders dan iedereen voor ogen had, is het een schitterend album, waar heel weinig aan af te dingen valt.

P.s. de skits, vooral die met Steve Berman, zijn hilarisch!

De Nederlandse Illmatic

2010-04-16T01:25:00.001+02:00

23 jaar geleden kwam Extince met z'n eerste album uit en luidde het begin in van de succesvolle Nederhop. Miker G & DJ Sven hebben nog altijd de grootste hit uit Nederland op hun naam, door in 34 landen op nummer 1 te staan, maar eind jaren '80 was het Osdorp Posse die de term Nederhop echt eer aan deed. Ze namen het Nederlandstalig rappen serieuzer, al waren de teksten soms belachelijk (grappig) door het vertalen van Amerikaanse Hiphop. Maar met 12 albums in 20 jaar op zak, mogen we spreken over veteranen, die hoe je het ook went of keert, absoluut ervoor hebben gezorgd dat we vandaag de dag naar Nederlandse Hiphop kunnen luisteren.

Waar OP een ruige, meer underground insteek had, liet Extince zien dat je hits kan scoren met Nederlandse hiphop. Spraakwater was de eerste Nederlandse rap track ooit in de Top40, in 1995, van het album Binnenlandse Funk. Een album dat bekend staat als misschien wel 1 van de beste Nederhop albums ooit.
In het jaar dat Extince Binnenlandse Funk (1998) uitbracht, won Brainpower de Grote Prijs van Nederland, misschien wel de meest prestigieuze Hiphop prijs van Nederland, en in 2001 bracht hij zijn eerste album, Door Merg & Brain uit. Daarop stond onder andere het prachtige "Je moest waarschijnlijk gaan", waar hij ook een bescheiden hit mee scoorde.
Zijn grootste hit was echter Dansplaat, die een maand op nummer 1 stond in Nederland, en ook nog 2 weken in België. Deze track kwam van Verschil moet er Zijn, uit 2002, waar ook het ijzersterke One Mic op stond, een officiële remix van Nas' origineel.

Nederhop begon te groeien, door de hulp van onder andere de 3 bovenstaande grootheden, maar ook THC zorgde voor een hoop onrust, met straat hits als Je Bakt er Niks van en Kogel Vangen (voor je Mattie).
Voor 1995 waren er weliswaar meer rappers waarvoor we nu heel diep moeten buigen, maar deze hebben nooit grote successen gekend als bovenstaande. Dan moet je denken aan Skate The Great (nu presentator van Game-Kings op TMF), Cane, Deams, Yukkie-B, en ook Def Rhymz. De achterlijke rapper, die iedereen het liefst wil vergeten, heeft met Doekoe in 1999 ook nog eens 2 weken op 1 gestaan in Nederland..

Maar waar ik nou precies naartoe wil? Wat zijn nou die geweldige albums? Welke vergelijkingen kunnen we nou maken? Wat is nou de Nederlandse Illmatic?
Binnenlandse Funk, Afslag Osdorp, Door Merg & Brain, Eigen Wereld, Vloeistof, Mindstate, Noah's Ark, Aap-O-Theek, Ut Zwarte Aap, Tussen Licht & Lucht, dat zijn toch eigenlijk wel de enige albums die in aanmerking komen voor die titel.
Illmatic, een album dat élke hiphopjunk naar luistert zonder ook maar 1 track te skippen. Niet alleen omdat je het niet wil missen, maar ook omdat het gewoon ongepast is.

Volgens het panel van de Revu is het Binnenlandse Funk. Ik ga zelf niet die keuze maken, want het is te moeilijk. Ik denk dat we als klein kikkerlandje verschrikkelijk trots mogen zijn op het feit dat er zulke geweldige albums zijn uitgebracht, waarvan ik er een hoop elke dag boven gevestigde classics vanuit Amerika zou kiezen. Een Noah's Ark is beter dan Reasonable Doubt. Een Eigen Wereld beter dan een Chronic. Maar dat ben ik.
Hiphop in Nederland is gegroeid sinds Dansplaat, sinds Spraakwater. Met het oog op de toekomst, met af en toe een kijkje in de binnenspiegel, kunnen we er zeker van zijn dat Nederhop alleen nog maar gaat groeien.

Zwart Licht, Winne, Jiggy Djé, Mr Probz, Jawat, GMB, Klein Jay & Cartes, Steen, om even wat rappers te noemen die weerspiegelen in de voorruit, zorgen ervoor dat ik met alle liefde die mijn Hiphop hart heeft, vol gas vooruit te gaan.
En die beatmakers, onder andere onze eigen Dilla aan de Amstel FS Green, SirOJ, Reverse & Jayh, Soundg8 & Shockmount, zorgen ook voor een hoop vrede in mijn hoofd. 22 Jaar, en het hoogtepunt moet nog komen!

Winne - Winne Zonder Strijd

2010-04-16T01:24:00.000+02:00

We hebben het over eind 2007 als Winne op de plaat van Extince Koning-Winne-Dag aankondigt. 20 April werd niet gehaald en iedereen kent het verhaal. Nu is het bijna een jaar later dan die bewuste dag, en is het album een week voor de release gelekt. In plaats van Kapitein Mo zijn Concrete, FS Green, Presto, Soulsearchin' en D-Lux verantwoordelijk voor de beats en is Winne eindelijk officieel een speler in het spel.

Nog nooit heb ik zoveel tijd nodig gehad om een goed beeld te krijgen als bij Winne Zonder Strijd. Door de geschiedenis van de rapper, die praktisch alleen maar bangers heeft gedropt sinds Top 3 MC, ging ik dit album in met een insteek dat er alleen maar dreunende beats en keiharde bangers op zouden staan. In interviews en persberichten werd ik al een beetje gewaarschuwd, en die waarschuwingen waren gegrond. Voor de altijd zo onpersoonlijke rapper, is dit een ontzettend persoonlijk album, en dat is wennen.

Dat proces van wennen gaat echter wel snel, omdat Winne ook op deze tip heel goed uit de voeten kan. Een goed voorbeeld hiervan is 'Wat Echt Is' met Laise die de zang verzorgt. Een nummer dat qua beat en feel doet denken aan 'Klein Klein Jongetje' of 'Muziek' van U-Niq. Ditzelfde gegeven gaat op voor Lotgenoot. Beide een hele soulvolle beat, waar de Rotterdammer op een rustige manier zichzelf op een hele andere manier naar voren brengt dan we gewend zijn.

Die twee nummers staan derde en vierde op het album, na een heel sterk, goed opgebouwd intro, en de eerste single W.I.N.N.E. Het is een goed begin van het album, en eigenlijk had hij de daarop volgende track niet op een betere plek kunnen zetten. 'Crime Passionel' is een prachtige track waar Winne op een soms schokkende, maar hele mooie manier het verhaal verteld van Jimi, die zijn zwangere vriendin neerschiet om vervolgens zelfmoord te plegen. Dit gegeven wordt bijgestaan door Dick Klees, die als voice-over het verhaal vanuit het nieuws perspectief beschrijft. Wat voor refrein er ook geschreven was voor dit nummer, het had niet boven dat idee uit kunnen komen, en Winne doet hier wat vlak bij de basis van Hiphop ligt. Storytelling is misschien wel de mooiste vorm binnen het rappen, en hij bewijst dat hij dit kan niet alleen op 'Crime Passionel', maar ook op 'Rood'.

'Rood' gaat over het krijgen van een tweede kans, wanneer hij wordt aangesproken door een junk die hem iets aan wil doen. In het eerste verse werkt hij die persoon de vernieling in, om in het tweede verse hierop terug te komen. deze twee nummers bewijzen dat Winne nu al geschaard mag worden bij de beste rappers van Nederland, al heeft hij ook een miskleun op dit album.

Al is dat misschien een groot woord, want 'Wandel met me mee' doet heel weinig fout, maar dit nummer voelt een beetje makkelijk aan, en ook de beat is een mindere beat dan wat je op de rest van het album tegen komt. Winne neemt ons op dit nummer mee naar Rotterdam op een zonnige dag. Leuk idee en in de zomer met het raam open in de auto is dit wel de perfecte track, maar het nummer valt redelijk buiten de boot van de rest van het album.

De beste beat van het album komt van de hand van Presto, die een heerlijke sample heeft gepakt voor zijn bijdrage. Op de track Luidsprekers waar Winne A&C heeft uitgenodigd wordt tevens het een en ander uitgesproken in de richting van Streetknowledge. Winne rapt: "Niet verkopen aan kinderen/ Die kleine crooks pushen puur/ Honest/ Jullie weten dat het meta'don is Yeah/ En rappers weten al dat W de don is"
Het is geen diss te noemen in mijn ogen, maar ze worden wel overduidelijk op hun plek gezet. Mede door de kijk die beide kampen hebben op dit akkefietje, die vooralsnog behoorlijk sportief lijkt, zou hier best wel een sterke battle uit voort kunnen komen, die ik met genoegen tegemoet kan zien.

'Doe alsof je weet' volgt Luidsprekers op, met een Reggae insteek. Winne doet hierop weinig fout, alleen de beat kan me niet echt bekoren, en Shyrock heb ik nog altijd liever rappend dan zingend op een track omdat ik weet hoe goed hij dat kan..

Een favoriet kiezen op dit album is bijna onmenselijk om te doen, omdat de nummers best wel verschillend zijn. Zo is Crime Passionel echt een geweldige track, maar Zegevieren met Feis is zo goed opgebouwd en voelt zo compleet aan met Feis die een prachtig refrein afgeleverd heeft, dat deze ook een favoriet zou kunnen zijn.

Maar de titel track zou dit ook kunnen zijn. Ook weer zo'n mooie opbouw in de beat van Soulsearchin' en Winne komt heel goed tot z'n recht op deze beat, zoals eigenlijk altijd is in deze samenwerking.

Daarnaast is de track voor zijn vriendin een openbaring voor mij. Deze track was het meest wennen voor mij, maar de rustige track met GMB op het refrein is ondanks het simpele onderwerp toch goed uitgewerkt en neemt je echt mee in de hele feel.

Al met al is dit album echt heel sterk, mede door de keiharde remix van Geef 8 met Eddy Ra, U-Niq, Lotte, Crimson, Alex, Alee Rock, Millz & Feis. De beat van dit nummer is belachelijk hard, en op de release party, met al deze rappers op het podium in een overvolle basement van de Watt in Rotterdam brak met de start van dit nummer de tent bijna af. Geweldig om de uitwerking van dit nummer te zien op zo'n uitzinnige menigte.

Een klassieker is het echter niet in mijn ogen. Ook al is het lijstje klassiekers in Nederland klein, maar dit album mist net de laatste sprong om zich daarbij te mogen scharen. Het mist toch een beetje lijn in de nummers, en de beats zijn niet overal van een even hoog niveau.
Echter is het debuut van Winne zonder meer een kwalitatief staaltje rappen, en als dit zijn Spuugdingen op de Mic is, kan ik niet wachten op de Eigen Wereld van Winne.. Want hij heeft op dit album bewezen in staat te zijn tot meer dan alleen braggen, en heeft dat op een hele bijzondere manier bewezen.

Jiggy Djé - De Ark de Triomf

2010-04-16T01:23:00.001+02:00

iggy Djé werd veruit de meest getalenteerde rapper genoemd in DAC. Zijn solo debuut werd vol lof ontvangen. De samenwerking met Tenshun en Terilekst kreeg ook bijna alleen maar lof. Zijn label is het meest succesvolle label naast het grote TopNotch-Universal. Bij Lijn5 is zijn show die hij co-host misschien wel 1 van de meest populaire shows. Hij geeft les op het Herman Brood College. Nu is dat langverwachte 2e solo album er eindelijk. Terilekst kreeg voor het eerst concurrentie op de plaat, en de features op het papiertje zijn weinig verrassend. M'n oren zijn paars van het luisteren en m'n koptelefoon schreeuwt Jee, dus hoog tijd voor de recensie.

Jiggy heeft een album afgeleverd wat een hoop fans doet schrikken. De rapper die #1 en Blauw Bloed dropte, komt met een album, die in vergelijking met die twee tracks als voorbeeld, ontspannen, rustig en vooral minder boos klinkt.

Nou is het album absoluut geen mietje geworden. Tracks als Moevuh en DOENIEJIGGY, maar ook het ontzettend scherpe Mama Zei (met Turk) houden de snelheid er in, waar een Hollandse Droom het prachtige beeld schept van hoe het allemaal is wanneer het doek sluit. Wat er gebeurd als de naam Jiggy Djé niks meer waard is.

Jiggy heeft een hoop geleerd in de 3 jaar dat hij afwezig was. Zoveel is duidelijk. Is niet zo gek ook, wanneer je bedenkt dat hij een label opgestart heeft, en daar verdomd goed in geslaagd is.
Ook van oud worden leer je, en de inmiddels 28 jarige rapper heeft een paar verdomd volwassen tracks op het album staan. Ik noemde de Hollandse Droom al, maar ook Zeggut, die op een beat die totaal anders doet vermoeden, is behoorlijk maatschappij betrokken. Ook uit hij daarin de frustratie dat Miss Paris Hilton wel op TV komt, maar een Nino, of welke andere rapper ook met een flinke fanbase, gewoon totaal geen reactie krijgt uit Hilversum.

Ook Superster en Regen Op Warm Asfalt zijn zulke tracks. Een volwassen rapper. Eentje die heel goed weet hoe een album in elkaar moet zitten. Meer bruggetjes, meer eenheid. Dingen die zijn eerste album miste. Meneer Patty had daarnaast ook overduidelijk veel plezier in het maken van zijn album. Niet alleen de bij vlagen hilarische ArkBoyTV maakt dat duidelijk, maar ook het ontspannen gevoel dat eigenlijk bij elke track aanwezig is is hier een goede graadmeter voor.

De meest hitgevoelige track op het album, is zonder enige twijfel, zeker in de zomer die er aan komt, Ik Heb Je met Pete Philly, die zowaar zijn stemgeluid deelt in het Nederlands, op het heerlijk zomerse refrein. Ook hier is Vincent weer heerlijk ontspannen, en laat de luisteraar heerlijk mee luisteren.

Features zijn er weinig. Zoals gezegd dus Turk, SpaceKees en Pete Philly. De 4e die toegevoegd mag worden aan het lijstje is Hef. Op een prachtig gesamplede beat van SirOJ komt de rapper uit Hoogvliet op Je Weet Wel Wie behoorlijk op de automatische piloot, wat best jammer is.
Aan de andere kant doet hij precies wat je kan verwachten van hem.

Beats zijn allemaal van hoog niveau, dat kunnen we wel over laten aan de producers die op het lijstje staan. Het enige minpuntje op dat lijstje van beatmakers is dat SirOJ mee doet op Superster. Nu is het een toepasselijk refrein, op een verder hele sterke track, maar de effecten op zijn stem, plus de enigszins makkelijke feel van het refrein, maken dat de track misschien wel het enige echte skipbare nummer is. Iets wat zonde is ten overstaan van de verses, die ook 'gewoon' van hoog niveau zijn.

Een album dat absoluut het beste is wat dit jaar tot nog toe is uitgebracht in Nederland. Hierbij valt Winne zijn album (toch weer die vergelijking) in het niet. Het complete gevoel, de vibe die overheerst op het album. Het hele feit dat het zo makkelijk weg luistert, maken dat dit album misschien wel beter is dan zijn vrij briljante debuut, al staat er geen Positivisme op, of een Blauw Bloed. Die tracks zijn moeilijk te evenaren, maar als geheel is dit absoluut het beste wat Jiggy Djé ooit heeft uitgebracht.